دویی کجاست ، ز نیرنگ احولی بگذر

ز روی بحر به جز موج هرچه هست حک است

می ام به ساغر دل نقل یاس می گردد

چو زخم ، قطره آبی که می خورم گزک است

که یک نگاه میان دوچشم مشترک است

به اوج آگهی ات نردبان نمی باید

نگاه تا مژه برداشته ست بر فلک است