چو اشک گوهر ما وقف دامن خاک است

به اختیارنرفتیم هر کجا رفتیم

غبار ما ونفس ، حکم صید وفتراک است

ز بس زمانه هجوم کساد بازاریست

چگونه کم شود از ما ملامت زاهد

که صد زبان درازش به چوب مسواک است

ازین محیط که در بی نمی ست توفانش