مریز آب رخ سعی جز به قدر ضرور

به خاتم قدح ما نگین ادراک است

خمیر قالب من بود لای خم کامروز

کسی که ریشه دوانید در دلم تاک است

که سیم و زر ز فزونی ودیعت خاک است

فروغ جوهر هرکس به قدر همت اوست

به چشم آتش اگر سرمه ای است خاشاک است