به چشم آتش اگر سرمه ای است خاشاک است

مریز آب رخ سعی جز به قدر ضرور

که سیم و زر ز فزونی ودیعت خاک است

فروغ جوهر هرکس به قدر همت اوست

ز صیدگاه تعلق همین سراغت بس

که هرکجا دلی آویخته ا ست فتراک است

نگه ز دیده ی ما پرتوی نداد برون