نگه ز دیده ی ما پرتوی نداد برون

به چشم آتش اگر سرمه ای است خاشاک است

ز صیدگاه تعلق همین سراغت بس

که هرکجا دلی آویخته ا ست فتراک است

چراغ آینه از دودمان امساک است

دلم به الفت ناز و نیاز می لرزد

که رنگ جلوه حریرست ودیده نمناک است