جهان ز بسکه نجوم غبار دل دارد

چراغ آینه از دودمان امساک است

دلم به الفت ناز و نیاز می لرزد

که رنگ جلوه حریرست ودیده نمناک است

نگاه از مژه بیرون نجسته در خاک است

تپید ن آینه ماست ورنه زین دریا

حساب موج به یک آرمیدنش پاک است