غنچه گر واشود از خویش گلش در چنگ است

ثمرکینه دهد مهر به طبع ظالم

آتش است آن همه آبی که نهان در سنگ است

دوری دامن وصل است به خود پیچیدن

طلبم تا سرکوی تو به پروازکشید

آب خود را چو به گلشن برساند رنگ است

وحشتم در قفس بال و پرافشانی نیست