وحشتم در قفس بال و پرافشانی نیست

غنچه گر واشود از خویش گلش در چنگ است

طلبم تا سرکوی تو به پروازکشید

آب خود را چو به گلشن برساند رنگ است

ساز پروانه این بزم شرر آهنگ است

بسکه چون رنگ ز شوقت همه تن پروازیم

خون ما را دم بسمل زچکیدن ننگ است