بر سنگ هم از جوش شرر قافیه تنگ است

هر گه مژه واشد چو شرر رفته ای از خویش

از چشم به هم بسته شتاب تو درنگ است

دل تا به کی از ضبط نفس آب نگردد

از وحشت این بزم به عشرت نتوان زیست

هرچند چراغانش کنی پشت پلنگ است

ایمن مشو از خواهش خون ناشده در دل