ایمن مشو از خواهش خون ناشده در دل

بر سنگ هم از جوش شرر قافیه تنگ است

از وحشت این بزم به عشرت نتوان زیست

هرچند چراغانش کنی پشت پلنگ است

موجی که به گوهر نخزیده ست نهنگ است

ای ناله مبادا به خیالم روی از خویش

چون اشک دماع تپشم شیشه به چنگ است