ای ناله مبادا به خیالم روی از خویش

هرچند چراغانش کنی پشت پلنگ است

ایمن مشو از خواهش خون ناشده در دل

موجی که به گوهر نخزیده ست نهنگ است

چون اشک دماع تپشم شیشه به چنگ است

در یاد توام نیست غم ازکلفت امکان

گردی که بود در ره گلشن همه رنگ است