مکش رنج نگین داری که آنجا

خیال اندیشی آیینه زنگ است

ز امید کرم قطع نظر کن

زمین تا آسمان یک چشم تنگ است

سر وامانده ی نامت به سنگ است

بپرهیز از بلا ی خودنمایی

مسلمانی تو و عالم فرنگ است