صیدگاه کیست این گلشن که هر سو بنگری

رنگ روی عشقبازان گرد پرواز دل است

بی گداز خویش باید دست شست از اعتبار

هرکه درخود می زند آتش چراغ محفل است

آب و رنگ گل پرافشانتر ز خون بسمل است

هرچه می بینم سراغی از خیالش می دهد

پیش مجنون وادی امکان غبار محمل است