هرچه می بینم سراغی از خیالش می دهد

هرکه درخود می زند آتش چراغ محفل است

صیدگاه کیست این گلشن که هر سو بنگری

آب و رنگ گل پرافشانتر ز خون بسمل است

پیش مجنون وادی امکان غبار محمل است

سیل بنیاد تحیر حسرت دیدارکیست

جوهرآیینه چون اشکم چکیدن مایل است