تا نگردید آفت آسایشم نیرنگ هوش

جوهرآیینه چون اشکم چکیدن مایل است

نیستی شاید به داد اضطراب ما رسد

شعله را بی سعی خاکسترتسلی مشکل است

زین معما بیخبر بودم که مجنون عاقل است

ازتلاش عافیت بگذرکه در دریای عشق

هرکجا بی دست و پایی جلوه گر شدساحل است