بسکه الفتگاه عجزم دلنشین بیخودی ست

نقش ما زین صفحه پیش از ثبت کردن زایل است

وهم هستی بست برآیینه ام رنگ دویی

تاکسی خود را نمی بیند به وحدت واصل است

آب اگرکردم ازین خاکم روانی مشکل است

در غبار دل تسلی گونه ای داریم و بس

موج راگرد شکست آیینه دار ساحل است