آب اگرکردم ازین خاکم روانی مشکل است

وهم هستی بست برآیینه ام رنگ دویی

تاکسی خود را نمی بیند به وحدت واصل است

بسکه الفتگاه عجزم دلنشین بیخودی ست

در غبار دل تسلی گونه ای داریم و بس

موج راگرد شکست آیینه دار ساحل است

تیغ عبرت در بغل دارد هوای باغ دهر