پرتوی زین شمع اگر بالد برون محفل است

تیغ عبرت در بغل دارد هوای باغ دهر

چون شفق گردی که بال افشانداینجا بسمل است

نیست عالم جای عرض بیقراریهای دل

غیر را در عالم وحدت نگاهان بار نیست

کاروان وادی مجنون غبار محمل است

از سر هستی به ذوق گریه نتوانم گذشت