چشمه آیینه را جوهر هجوم سنبل است

بسکه مضمون نزاکت صرف سرتاپای اوست

گرکف دستش خطی دارد رگ برگ گل است

در خراش زخم عرض رونق دل دیده ام

نیست کلفت تن به تشریف قناعت داده را

غنچه را صد پیرهن بالیدن ازیک فرگل است

آدمی را برلباس صوف واطلس فخرنیست