غنچه را صد پیرهن بالیدن ازیک فرگل است

در خراش زخم عرض رونق دل دیده ام

چشمه آیینه را جوهر هجوم سنبل است

نیست کلفت تن به تشریف قناعت داده را

آدمی را برلباس صوف واطلس فخرنیست

دیده باشی این قماش اکثر ستوران را جل است

همچو عمری سرو هم از بند غم آزاد نیست