با قد خم گشته از هستی توان آسان گذشت

دیده باشی این قماش اکثر ستوران را جل است

همچو عمری سرو هم از بند غم آزاد نیست

حسن و عشق اینجا به پا زنجیرو برگردن غل است

کشتی ات گر واژگون گردد در این دل با پل است

بعد مردن هم نی ام بی دستگاه میکشی

سیف خاک من از نقش قدم جام مل است