کی فرصت عیش است درتن باغ که گل را

آبادکن خانه آیینه خیال است

برفکربلند آن همه مغرورمباشید

این جامه نو، ناخنه چشم کمال است

گرگردش رنگی ست همان گردش سال است

از ریشه نظاره دماندیم تحیر

بالیدگی داغ مه از جسم هلال است