از ریشه نظاره دماندیم تحیر

این جامه نو، ناخنه چشم کمال است

کی فرصت عیش است درتن باغ که گل را

گرگردش رنگی ست همان گردش سال است

بالیدگی داغ مه از جسم هلال است

در خلوت دل ازتو تسلی نتوان شد

چیزی که در آیینه توان دید مثال است