در حسرت دامان نسیمش پر و بال است

هرجا روم از روز سیه چاره ندارم

بی روی تو عالم همه یک چشم غزال است

آن مشت غبارم که به آهنگ تپیدن

ای ذره مفرسای بپرداز توهم

خورشید هم از آینه داران زوال است

بیدل من و آن دولت بی دردسر فقر