لعل توبه بزمی که دهد عرض تبسم

چون سنگ اگر شیشه برآیی چه کمال است

بر جلوه اسباب توهم نفروشی

دیوار و در خانه خورشید خیال است

موج گهر آنجا شکن چهره زال است

زین مایده یک لقمه گوارا نتوان یافت

نعمت همه دندان زده رنج خلال است