بر جلوه اسباب توهم نفروشی

هر دانه که ازخاک برون جست نهال است

بگداز به رنگی که پری داغ توگردد

چون سنگ اگر شیشه برآیی چه کمال است

دیوار و در خانه خورشید خیال است

لعل توبه بزمی که دهد عرض تبسم

موج گهر آنجا شکن چهره زال است