هر دانه که ازخاک برون جست نهال است

از مایده بی نمک حرص مپرسید

چیزی که به جز غصه توان خورد محال است

جهدی که زکلفتکده جسم برآیی

بگداز به رنگی که پری داغ توگردد

چون سنگ اگر شیشه برآیی چه کمال است

بر جلوه اسباب توهم نفروشی