جهدی که زکلفتکده جسم برآیی

پشمی ست که بر دوش تو درکسوت شال است

از مایده بی نمک حرص مپرسید

چیزی که به جز غصه توان خورد محال است

هر دانه که ازخاک برون جست نهال است

بگداز به رنگی که پری داغ توگردد

چون سنگ اگر شیشه برآیی چه کمال است