بگداز به رنگی که پری داغ توگردد

چیزی که به جز غصه توان خورد محال است

جهدی که زکلفتکده جسم برآیی

هر دانه که ازخاک برون جست نهال است

چون سنگ اگر شیشه برآیی چه کمال است

بر جلوه اسباب توهم نفروشی

دیوار و در خانه خورشید خیال است