پشمی ست که بر دوش تو درکسوت شال است

سایل به کف اهل کرم گر به غلط هم

چشمی بگشاید لب صد رنگ سوال است

از بیخبری چندکنی فخر لباسی

از مایده بی نمک حرص مپرسید

چیزی که به جز غصه توان خورد محال است

جهدی که زکلفتکده جسم برآیی