از بیخبری چندکنی فخر لباسی

تا چینی ما خاک نگشته ست سفال است

سایل به کف اهل کرم گر به غلط هم

چشمی بگشاید لب صد رنگ سوال است

پشمی ست که بر دوش تو درکسوت شال است

از مایده بی نمک حرص مپرسید

چیزی که به جز غصه توان خورد محال است