آسمان خانه زنبور ز غوغای دل است

صبح این بادیه آشوب تپشهای دل است

شام گردی ز جنون تازی سودای دل است

مجمر اینجا همه گوش است بر آواز سپند

گه تپشگاه فغان ، گاه جنون می خندد

برق تازی که در آیینه اخفای دل است

نیست حرفی که ازین نقطه نیاید بیرون