نیست حرفی که ازین نقطه نیاید بیرون

آسمان خانه زنبور ز غوغای دل است

گه تپشگاه فغان ، گاه جنون می خندد

برق تازی که در آیینه اخفای دل است

شور ساز دو جهان اسم معمای دل است

نه همین اشک به توفان تپش می غلتد

داغ هم زورق توفانی دریای دل است