نه همین اشک به توفان تپش می غلتد

برق تازی که در آیینه اخفای دل است

نیست حرفی که ازین نقطه نیاید بیرون

شور ساز دو جهان اسم معمای دل است

داغ هم زورق توفانی دریای دل است

شیشه بی خون جگر کی گذرد از سر جام

چشم حیرت زده ام آبله پای دل است