چشم حیرت زده ام آبله پای دل است

نه همین اشک به توفان تپش می غلتد

داغ هم زورق توفانی دریای دل است

شیشه بی خون جگر کی گذرد از سر جام

حسن بی پرده و من سر به گریبان خیال

اینکه منع نگهم می کند ایمای دل است

نوبهاری عجب از وهم خزن باخته ام