عمری زخود روی که به فرسودگی رسی

در حیرتم که زندگی ام از چه عالم است

وضع فلک ز ششجهت آواز می دهد

کای بیخبر بلند مجین پایه ات خم است

چون خامه لغزشت به زمینهای بی نم است

دل را نشان ناوک آفات کرده اند

هر دم زدن به خانه آیینه ماتم است