گر بداند که تماشا چه قدر مغتنم است

رحم بر شبنم ما کن که درین عبرتگاه

آب گردیدن و از خود نگذشتن ستم است

دیده در خواب عدم هم مژه بر هم نزند

حسن بی مشق تامل نگذشت از دل ما

صفحه حیرت آیینه عجب خوش قلم است

نفس صبح ز شبنم به تا مل نرسید