بیطاقت شوقیم و جبین داغ سجودی ست

این مستی آسوده ، ندانم ز چه جام است

غافل مشو ای بیخبر از شورش این بحر

آمد شد امواج نفس ، مرگ پیام است

بتخانه درین راه چه و کعبه کدام است

چون غنچه به هر عطسه بیجا مده از دست

زان گل ، می بویی که به مینای مشام است