که صید من نگاه چشم دام است

اگر بی دستگاهم غم ندارم

چو هندویم سیه بختی غلام است

ز بال افشانی ام قطع نظرکن

من و میخانه دیدارکانجا

مژه تا بازگردد خط جام است

دل از هستی نمی چیند فروغی