دل از هستی نمی چیند فروغی

که صید من نگاه چشم دام است

من و میخانه دیدارکانجا

مژه تا بازگردد خط جام است

نفس درکشور آیینه شام است

جهان زندان نومیدی ست اما

دمی کز خود برآیی سیر بام است