جهان زندان نومیدی ست اما

مژه تا بازگردد خط جام است

دل از هستی نمی چیند فروغی

نفس درکشور آیینه شام است

دمی کز خود برآیی سیر بام است

درتن محفل به حکم شرع تسلیم

نفس گر می کشی چون می حرام است