نومیدی ام از قید جهان شکوه ندارد

کار تو هم از پختگی طبع تو خام است

ای شعله امید نفس سوخته تا چند

فرداست که پرواز تو فرسوده دام است

با دام و قفس طایر پرریخته رام است

کی صبح نقاب افکند از چهره که امشب

آیینه بخت سیهم درکف شام است