ای شعله امید نفس سوخته تا چند

تیغی که به زنگار فرورفت نیام است

مغرورکمالی ز فلک شکوه چه لازم

کار تو هم از پختگی طبع تو خام است

فرداست که پرواز تو فرسوده دام است

نومیدی ام از قید جهان شکوه ندارد

با دام و قفس طایر پرریخته رام است