مغرورکمالی ز فلک شکوه چه لازم

هرلب که سخن سنج نباشد لب بام است

بی جوهری از هرزه درایی ست زبان را

تیغی که به زنگار فرورفت نیام است

کار تو هم از پختگی طبع تو خام است

ای شعله امید نفس سوخته تا چند

فرداست که پرواز تو فرسوده دام است