تیغی که به زنگار فرورفت نیام است

چشمی که ندارد نظری حلقه دام است

هرلب که سخن سنج نباشد لب بام است

بی جوهری از هرزه درایی ست زبان را

مغرورکمالی ز فلک شکوه چه لازم

کار تو هم از پختگی طبع تو خام است

ای شعله امید نفس سوخته تا چند