کی صبح نقاب افکند از چهره که امشب

فرداست که پرواز تو فرسوده دام است

نومیدی ام از قید جهان شکوه ندارد

با دام و قفس طایر پرریخته رام است

آیینه بخت سیهم درکف شام است

نی صبربه دل ماند ونه حیرت به نظرها

ای سیل دل وبرق نظراین چه خرام است