آفتابی در سواد یاس غربت گو مباش

ازکواکب چرخ هم داغ بساط نردماست

عضوعضوماجراحت زار حسرتهای اوست

هر دلی کز باد الفت خون شود همدرد ماست

خاک بر سریختن ، صبح دل شبگرد ماست

مشت خاشاکی ز دشت ناکسی گل کرده ایم

حسرت برق ، آبیار طبع غم پرورد ماست