حسرت برق ، آبیار طبع غم پرورد ماست

آفتابی در سواد یاس غربت گو مباش

خاک بر سریختن ، صبح دل شبگرد ماست

مشت خاشاکی ز دشت ناکسی گل کرده ایم

دام هستی نیست زنجیری که نتوان پاره کرد

اینقدر افسردگی از همت نامرد ماست

سایه مژگان همان بر دیده ها پبنده است