درآتش افکنند و ننالیم چون سپند

رنگی که جز شکست نبندد حنای ماست

ویرانی دل این همه تعمیر داشته ست

نه آسمان غبار شکست بنای ماست

خودداری که عقده بال صدای ماست

در قید جسم ، ساز سلامت چه ممکن است

این خاک سخت تشنه آب بقای ماست