آن گرانسنگی که نتوان از رهش برداشتن

شعله ما، تا زبان دارد سراپا گردن است

شوق ما را ای طلب پامال جمعیت مخواه

خون بسمل گر پریشان نقش بنددگلشن است

چون شرر خود را به یک چشم از نظر افکندن است

لاله سودایی ست بیدل ورنه هر گلزار دهر

هرکجا داغی ست چشمش با دل ما روشن است